Autonomia robotnicza

Autonomia robotnicza
Aby zapobiec degeneracji ruchu społecznego, włoscy autonomiści zrealizowali koncepcję, wybiegającą o krok dalej od realiów ruchów czy partii oficjalnie kontestujących, lecz rzeczywiście potwierdzających istnienie kapitalizmu, w jego ewentualnie odświeżonej formie i treści. Dokonali analizy z punktu widzenia tych, którzy najbardziej odczuwali agresywny charakter gospodarki.

Marksizm i anarchizm

Marksizm i anarchizm
Upadek marksizmu w sferze politycznej i kompromitacja praktycznej realizacji idei „dyktatury proletariatu”, pociągnęły za sobą ogromne przeobrażenia na płaszczyźnie kulturowej. Ideolodzy systemu kapitalistycznego, mogli więc ogłosić „koniec historii”, ruch rewolucyjny został wyrugowany nie tylko w sensie fizycznym, zniknął również z ludzkich umysłów.

Teorie kryzysu

Teorie kryzysu
Czy kryzysy są wpisane w naturę sytemu kapitalistycznego, czy też są wywołane czynnikami wobec niego zewnętrznymi? Rozstrzygnięcie tego dylematu oczywiście ma spore znaczenie dla postawy, jaką dziś przyjmiemy: odrzucimy system w całości, czy będziemy starali się go jedynie reformować... aby dotrwał do następnego wstrząsu.

Samorządowa alternatywa

Samorządowa alternatywa
Czy w latach 80. istniała w ruchu "Solidarność" samorządowa alternatywa, zarówno dla PRL-owskiego socjalizmu, jak i dla kapitalizmu? Co się z nią stało? Czy samorządowa rewolucja została zdradzona, a jeśli tak to przez kogo? Na te pytania, mające fundamentalne znaczenie dla zrozumienia dzisiejszej sytuacji w Polsce, staramy się znaleźć odpowiedź w "Przeglądzie".

Konflikt klasowy rządzi nowoczesnymi czasami i skupia się wokół podporządkowania klasy robotniczej i/bądź oporu, rebelii, powstania... Nie wynika z tego, że robotnicy mogliby w każdej chwili odwrócić polityczny kierunek i uniknąć następstw ich własnych prób zmiany historii. Przykładowo, aktywna walka klasowa określiła narodziny i długość życia Republiki Weimarskiej. Po I wojnie światowej rewolucja w Niemczech została zduszona przez połączenie demokracji i faszyzmu (Freikorps wykorzystany przez rząd kierowany przez SPD, aby zgnieść powstania robotników w latach 1919-20, był rzeczywistym faszystowskim ugrupowaniem, ze sporą liczbą przyszłych nazistów w swoich szeregach).

Więcej…

{rokbox title=|Niestabilne zatrudnienie perspektywa feministyczna :: Istotnym założeniem teorii włoskich autonomistów dotyczącej niestabilnego zatrudnienia jest to, że zwiększenie niestabilności pracy, mające miejsce od późnych lat 70. do dzisiaj, było kapitalistyczną odpowiedzią na walkę klasową z lat 60| thumb=|images/opera.jpg|}images/opera1.jpg{/rokbox}
Zamierzam dziś przedstawić krytykę teorii niestabilnego (precarious) zatrudnienia rozwiniętą przez włoskich marksistów autonomistycznych, ze szczególnym uwzględnieniem prac Antonio Negriego, Paolo Virno oraz Michaela Hardta. Używam określenia teoria, ponieważ poglądy prezentowane przez Negriego i innych wychodzą daleko poza opis zmian w organizacji pracy, jakie nastąpiły w latach 80. i 90. wraz z procesem globalizacji – takich jak „zwiększenie niestabilności pracy”, sytuacja, w której stosunki pracy stają się coraz mniej trwałe, wprowadzenie „elastycznego czasu pracy” i rosnące doświadczenie deregulacji pracy.

Więcej…

{rokbox title=|Nikt nie wie, co może zbuntowane ciało :: Baruch Spinoza powiedział kiedyś, że nikt nie wie, co może ciało, do czego jest zdolne, kiedy nie jest determinowane przez rozum. Mówiąc to, odrzucił ideę, że ciało i umysł, rozum i emocje, są oddzielone.| thumb=|images/zc.jpg|}images/zc1.jpg{/rokbox}
Spinoza powiedział kiedyś, że nikt nie wie do czego jest zdolne ciało, kiedy nie jest determinowane przez rozum. Mówiąc to, odrzucił ideę, że ciało i umysł, rozum i emocje, są oddzielone. Dla Spinozy wcale takie nie były, zatem tylko poprzez rozumienie natury ciała i ruchu, ciała i jego emocji, można zrozumieć potencjał powstający wtedy, gdy wzajemnie na siebie oddziałują. Niestety ta postawa pojmowania emocji i kreatywnego potencjału jako powiązanych ze sobą została zapomniana na kilkaset następnych lat, by zostać odkrytą ponownie 40 lat temu przez takich myślicieli jak Antonio Negri, Gilles Deleuze, Genevieve Lloyd, Etienne Balibar. Co z tego dorobku może wynieść teoria i polityka anarchistyczna? Do czego jest zdolne zbuntowane ciało?

Więcej…

{rokbox title=|Drzwi do ogrodu: feminizm i Operaismo :: Wykazałyśmy, że w postfordystycznym społeczeństwie z tamtych lat produkcja w zasadzie obracała się wokół dwóch biegunów: fabryki i domu.| thumb=|images/fem1.jpg|}images/fem.jpg{/rokbox}
W latach 70. XX w. włoski feminizm posiadał dwa oblicza: pierwszym z nich była samoświadomość, a drugim operaistyczny feminizm ruchu Lotta Femminista, które ostatecznie przemieniły się w grupy i komitety kampanii na rzecz opłacania pracy domowej. Lotta Femminista była ruchem walczącym na poziomie krajowym i szczególnie aktywnym w regionach takich jak Veneto i Emilia, natomiast słabszym w dużych miastach takich jak Mediolan, gdzie kwestia samoświadomości była dominująca, oraz Rzym, gdzie istniały obie tendencje. Dotarłyśmy nawet do Gela na Sycylii, gdzie istniała osobna grupa. W 1972 r. założyłyśmy International Feminist Collective.

Więcej…

{rokbox title=|Działamy na ulicach, tam, gdzie jest prawdziwe społeczeństwo :: Ruch jest w takim, a nie innym miejscu, ponieważ doszedł do momentu, w którym władza jest przygotowana na przemoc z jego strony.| thumb=|images/gre1.jpg|}images/gre.jpg{/rokbox}
Wywiad z greckimi anarchistami:  Powodem, dla którego ruch anarchistyczny w pewien sposób wygrywa, jest to, że podąża on wciąż tą samą drogą. Nie zmienia co dziesięć lat swojego celu. Ta stabilność, konsekwencja działania jest bardzo istotna. Społeczeństwu jest ciężko przetrawić i zaakceptować ten zbiór założeń, sposobów działania, strajków, ale widzi ono, że poprzez akcje odnosimy się do wyznawanych przez nas idei. To wpływa na ruch budująco. Ruch jest w takim, a nie innym miejscu, ponieważ doszedł do momentu, w którym władza jest przygotowana na przemoc z jego strony. Państwo i policja są zawsze gotowe na reakcję.

Więcej…

{rokbox title=|Pet w maśle :: Biuletyn Miedzymiastówki Anarchistycznej| thumb=|images/pet-m.jpg|}images/pet.jpg{/rokbox}
Pisma anarchistyczne są jednymi z najmniej znanych polskich pism opozycyjnych, przez co często są marginalizowane. Dzieje się tak nie słusznie, gdyż ruch anarchistyczny (zwłaszcza w latach 1988-89) był liczny i bardzo aktywny, choć nie zawsze występował oficjalnie pod flagą anarchizmu - często włączając się do szerszych struktur takich jak WiP czy Pomarańczowa Alternatywa. Nie można odmówić pismom anarchistycznym dużej różnorodności zarówno jeśli chodzi o zawartość - jednocześnie pojawiały się takie pisma jak, zawierające tłumaczenia teoretyków ruchu anarchistycznego Fraternite, oraz publikujące wyłącznie absurdalne dowcipy jak Przegięcie Pały.

Więcej…

{rokbox title=|Dodatek ulotny do pisma Homek :: 1 maja 1985| thumb=|images/homekd-m.jpg|}images/homekd.jpg{/rokbox}
Korzeni polskiej prasy anarchistycznej lat powojennych, świadomej swego charakteru, szukać należałoby w środowisku gdańskiego Ruchu Społeczeństwa Alternatywnego, które było (i jest) pierwszą poważną polską organizacją anarchistyczną od końca drugiej wojny światowej. Bardziej sprzyjające rozwojowi anarchizmu w Polsce okazały się dopiero lata osiemdziesiąte, kiedy to w powszechnej fali sprzeciwu wobec władzy pojawili się anarchiści. Pierwsze takie grupy pojawiły się już na początku 1980 roku w Warszawie i Gdańsku. Warszawska grupa była związana ze środowiskiem akademickim, szczególnie z kolejnymi mutacjami uniwersyteckiego klubu Sigma.

Więcej…