Warning: Illegal string offset 'active' in /templates/yoo_scoop/html/pagination.php on line 129

Warning: Illegal string offset 'active' in /templates/yoo_scoop/html/pagination.php on line 135

Warning: Illegal string offset 'active' in /templates/yoo_scoop/html/pagination.php on line 129

Warning: Illegal string offset 'active' in /templates/yoo_scoop/html/pagination.php on line 135

Warning: Illegal string offset 'active' in /templates/yoo_scoop/html/pagination.php on line 129

Warning: Illegal string offset 'active' in /templates/yoo_scoop/html/pagination.php on line 135

Warning: Illegal string offset 'active' in /templates/yoo_scoop/html/pagination.php on line 129

Warning: Illegal string offset 'active' in /templates/yoo_scoop/html/pagination.php on line 135

Warning: Illegal string offset 'active' in /templates/yoo_scoop/html/pagination.php on line 129

Warning: Illegal string offset 'active' in /templates/yoo_scoop/html/pagination.php on line 135

Warning: Illegal string offset 'active' in /templates/yoo_scoop/html/pagination.php on line 129

Warning: Illegal string offset 'active' in /templates/yoo_scoop/html/pagination.php on line 135

Sekcja ogólna


1. Walka klas, jej rola i znaczenie

Jak wszystko to co je poprzedzało, także burżuazyjne, czyli kapitalistyczne społeczeństwo naszych czasów (nie istnieje "jedna ludzkość"), jest podzielone na dwa różne obozy różniące się przez ich położenie i role w społeczeństwie: proletariat (w szerokim sensie tego słowa) i burżuazję. Proletariusze byli przez wieki zmuszani do utrzymywania się dzięki pracy swych rąk i umysłów, ale owoce tej pracy trafiały nie do nich, lecz do burżuazji, klasy uprzywilejowanej pod każdym względem, mającej do dyspozycji własność, władzę i kulturę (naukę, edukację, sztukę). Wszystko to jest zbudowane na nowym niewolnictwie, na wyzysku pracujących mas; bez nich nie mogłoby istnieć. To wywołuje walkę klas, gwałtowną walkę, w której odzwierciedlają się potrzeby robotników i ich wyobrażenie o sprawiedliwości. Cała dotychczasowa historia społeczna była nieprzerwanym łańcuchem walki mas pracujących w obronie swoich praw, wolności i lepszego życia - w historii to właśnie walka klas była główną siłą napędową, która determinowała formę i strukturę społeczeństw. Społeczny i polityczny reżim wszystkich państw jest produktem walki klas. Fundamentem struktury każdego społeczeństwa jest rozstrzygnięcie określonego etapu walki klas.

2. Potrzeba gwałtownej społecznej rewolucji.

Na fundamencie niewolnictwa i eksploatacji mas, w drodze przemocy utworzono państwo. Wszystkie organy państwa: policja, armia, sądownictwo, są przejawem tej eksploatacji ekonomicznej, politycznej i społecznej. Zarówno każde przedsiębiorstwo wzięte osobno, jak i cały system państwa, nie są niczym innym jak osłoną kapitalizmu; mają oko na robotników, zawsze mają siły gotowe do represjonowania ruchów robotniczych, które mogłyby zagrozić "spokojowi społecznemu" lub nawet fundamentom całego tego społeczeństwa. Równocześnie system utrzymuje masy robotnicze w ignorancji i umysłowej stagnacji: broni się przed wzrostem ich morale i poziomu intelektualnego, w celu łatwego manipulowania nimi. Droga współczesnego społeczeństwa: techniczna ewolucja kapitału i perfekcja polityczna systemu, umacnia siły rządzącej klasy i czyni bardziej trudną walkę o emancypację robotników. Analizując współczesne społeczeństwo dochodzimy do wniosku, że jedyną drogą do transformacji kapitalistycznego społeczeństwa w społeczeństwo wolnych robotników jest gwałtowna rewolucja społeczna.

3. Anarchiści i wolnościowi komuniści

Walka klas przekuła niewolnictwo robotników w aspirację do wolności, wytworzyła anarchizm: ideę negującą system społeczny bazujący na strukturach klasowo-państwowych, głoszącą zastąpienie go przez wolne nie-państwo, lecz samorządzące się społeczeństwo pracowników. Anarchizm nie wywodzi się z abstrakcyjnej refleksji intelektualistów lub filozofów, ale bezpośrednio z walki robotników przeciw kapitalizmowi, z potrzeby wolności robotników, z aspiracji do wolności i równości, aspiracji, które stają się życiowo ważne w najlepszym okresie życia i walki klasowej mas robotniczych. Anarchistyczni myśliciele: Bakunin, Kropotkin i inni nie stworzyli idei anarchizmu, ale odkryli ją w masach, po prostu pomagając rozprzestrzenić się myśli. Anarchizm nie jest rezultatem ich osobistych myśli ani odkryć, podobnie jak nie jest produktem ich skłonności filantropijnych, miłości do człowieka. Bo też jednolita ludzkość nie istnieje. Każda próba sprowadzenia anarchizmu do ogólnofilantropijnego charakteru byłaby historyczną i społeczną pomyłką, która mogłaby prowadzić do utrzymywania status quo, a nawet do nowej eksploatacji. Anarchizm jest filantropijny tylko w sensie idei polepszenia życia i nadziei na to, że prędzej czy później powstanie społeczeństwo uwolnione od eksploatacji robotników. Jeśli masy robotników zwyciężą, cała ludzkość się odrodzi; jeśli nie, to przemoc, eksploatacja, niewolnictwo i ucisk będą nadal panowały, jak ma to miejsce obecnie. Utworzenie, rozwój i realizacja anarchistycznych idei ma źródło w życiu i walce robotniczych mas i nierozłącznie wiąże się z wiarą w masy. Anarchizm chce transformacji obecnego burżuazyjno-kapitalistycznego społeczeństwa w społeczeństwo, które zapewni robotnikom produkty ich pracy, wolność, niezależność, społeczną i polityczną równość. W tym nowym społeczeństwie będzie panować wolnościowy komunizm, społeczna solidarność i wolność jednostek znajdą pełny wyraz i rozwiną się w doskonałej harmonii.

Wolnościowy komunizm wierzy, że jedynymi społecznymi wartościami są praca fizyczna i intelektualna, w konsekwencji tylko pracujący mają prawo do kontroli nad życiem społecznym i ekonomicznym. Nie odmawia klasie niepracującej prawa do istnienia, ale nie poczuwa się względem niej do żadnych obowiązków. Zmieni się to, gdy klasa niepracująca zdecyduje się stać produktywna. Wówczas będzie mogła żyć w komunistycznym społeczeństwie pod tymi samymi prawami jak inne, jako część wolnego społeczeństwa, mając te same prawa i obowiązki jak inni. Wolnościowy komunizm chce skończyć z wszelką eksploatacją i przemocą zarówno w stosunku do jednostki, jak i do masy ludzkiej. Wprowadzi ekonomiczną i społeczną bazę, na której jednostki ze wszystkich części społeczeństwa uzyskają równe prawa z innymi jednostkami i zapewni każdemu maksimum wolności. Jej podstawą będzie wspólne posiadanie środków produkcji (przemysł, transport, ziemia, surowce) oraz budowa ekonomicznej organizacji klasy robotniczej opierającej się na założeniach równości i samorządności. Wolnościowy komunizm wprowadzi równość wartości i praw każdej jednostki.

4. Negacja demokracji.

Demokracja jest jedną z form burżuazyjno-kapitalistycznego społeczeństwa. Podstawą demokracji jest utrzymywanie się dwóch antagonistycznych klas współczesnego społeczeństwa: klasy pracującej i klasy kapitalistycznej oraz uznanie własności prywatnej. Formalnie władza należy do narodu, którego przedstawicielstwem jest parlament. Formalnie demokracja proklamuje wolność słowa, prasy, związków i równość wszystkich przed prawem.

W rzeczywistości wszystkie te liberalne słowa mają płytkie znaczenie: są tolerowane tak długo jak nie wchodzą w drogę interesom klasy panującej, tj. burżuazji. Demokracja chroni swą podstawę: własność prywatną. Demokracja daje burżuazji prawo do kontroli całej gospodarki kraju, całej prasy, edukacji, nauki, sztuki - co czyni burżuazję całkowitym panem sytuacji w państwie. Posiadając monopol w sferze życia ekonomicznego, burżuazja może kontrolować sferę polityczną. W efekcie parlament i rząd w demokracji są sługami burżuazji. Demokracja jest jedną z form dyktatury burżuazji, ukrytą za formułkami i fikcyjnymi gwarancjami wolności politycznej.

5. Negacja państwa i władzy

W pojęciu burżuazji państwo jest organem, które uporządkowuje kompleks polityczny, cywilne i społeczne stosunki pomiędzy człowiekiem a współczesnym społeczeństwem oraz chroni praworządność. Anarchiści zgadzają się z tą definicją, ale ją uzupełniają, że burżuazyjna praworządność, chroniona przez państwo, polega na zniewoleniu większości przez znaczną mniejszość. Państwo jest organem przemocy burżuazji nad robotnikami, usankcjonowanej przez prawo.

Lewicowcy, socjaliści, a w szczególności bolszewicy, postrzegają burżuazyjne państwo i władze jako sługę kapitału. Ale utrzymują, że władza i państwo mogą równie dobrze służyć proletariackiej partii, potężnej broni w walce o emancypację proletariatu. Z tych powodów owe partie są za autorytarnym socjalizmem i państwem proletariackim. Niektórzy chcą pokonać burżuazyjna przemoc drogą pokojową, parlamentarną (socjaldemokracja), inni przez rewolucję (bolszewicy, lewica rewolucyjna). Anarchiści widzą tu dwa fundamentalne błędy, zgubne w dziele emancypacji. Istnienie władzy zależy od eksploatacji i niewolnictwa mas ludzi. Powstała ona na bazie eksploatacji, dla obrony interesów wyzyskiwaczy. Bez niewolnictwa i bez wyzysku traci rację bytu.. Państwo i władza odbierają masom całą inicjatywę, zabijają ducha tworzenia i wolnej aktywności, utrzymując ich w fałszywej świadomości: nie poddaństwa i wyzysku, lecz nadziei na awans społeczny, ślepej wiary w przywódców, iluzji uczestniczenia we władzy. Emancypacja pracy jest możliwa wyłącznie na drodze rewolucyjnej walki wielkich mas pracujących i organizacji klasowej przeciw systemowi społecznemu. Zdobycie władzy przez partie socjaldemokratyczne, drogą pokojową nie przynosi emancypacji pracy. Z prostego powodu prawdziwa potęga, prawdziwa władza, pozostaje przy burżuazji, która kontroluje gospodarkę i politykę państwa. Rola władzy "socjalistycznej" redukuje się do reform, do ulepszenia tego systemu. (Np. Ramsay Macdonald, partie socjaldemokratyczne w Niemczech, Szwecji, Belgii, które doszły do władzy w kapitalistycznym społeczeństwie) Tworzenie "władzy socjalistycznej" na drodze budowy i organizowania tak zwanego "proletariackiego państwa" (np. "państwo robotniczo-chłopskie" bolszewików) również nie może służyć sprawie emancypacji pracy. Państwo natychmiast tworzy ochronę przed rewolucją, tłamsi potrzeby, stawia im tamę, tworzy nowe uprzywilejowane kasty i w konsekwencji stabilizuje podstawy kapitalizmu: władzę i państwo, niewolnictwo i wyzysk mas, przemoc.

6. Rola mas i rola anarchistów w walce klas i rewolucji społecznej.

Głównymi siłami społecznej rewolucji są: klasa robotnicza i część inteligencji pracującej w miastach oraz masy chłopów na wsi. Będąc wyzyskiwana i uciskana tak samo jak miejski i wiejski proletariat, inteligencja pracująca jest rozdarta miedzy pracownikami a kapitalistami, dzięki ekonomicznym przywilejom uzyskanym od burżuazji. Dlatego we wczesnym okresie rewolucji socjalistycznej, tylko niewielki procent inteligencji pracującej wziął w niej aktywny udział. Anarchistyczna koncepcja roli mas w rewolucji społecznej i w konstrukcji socjalizmu jest różna od tej tworzonej przez partie socjalistyczne. Podczas, gdy bolszewicy reprezentowali destruktywne tendencje rewolucji, nieprzydatne w tworzeniu (na przykład: dlaczego cała aktywność w tworzeniu nowego życia powinna być skoncentrowana w rękach państwa i rządu, jak kiedyś cała aktywność rewolucyjna w rękach Komitetu Centralnego?), anarchiści mówili, że masy pracujące mają w sobie wystarczająco dużo sił twórczych, konstruktywnych. Anarchiści chcieli, żeby owe siły jak najlepiej mogły się ujawnić. Anarchiści postrzegają państwo jako głównego wroga mas, uzurpatora, który przywłaszcza sobie prawo wypełniania wszystkich funkcji w życiu ekonomicznym i społecznym. W przyszłości państwo musi zniknąć, nie "w jeden dzień", ale szybko. Musi zostać zniszczone przez robotników w pierwszy dzień po zwycięstwie i nie może się odrodzić ponownie. Będzie zastąpione przez federacyjny system rad robotników oparty na wspólnej produkcji i konsumpcji, robotników zjednoczonych i samorzadzacych się. System jak najbardziej wyklucza autorytarną organizację. Rosyjska rewolucja 1917 wyznaczyła dokładnie orientację procesów emancypacji w tworzeniu sytemu robotników i chłopów. Tragicznym błędem było nie zlikwidowanie organizacji, przemocy i państwa. Bolszewicy sprzeniewierzyli się zaufaniu robotników i chłopów, pomogli w utrzymaniu burżuazyjnego państwa, reorganizując je, co zabiło twórczą aktywność mas. Program działania anarchistów może być podzielony na dwa rozdziały, przed rewolucją i podczas rewolucji. W obu anarchiści mogą wówczas tylko wypełnić rolę organizatora, jeśli mają jasną koncepcję obiektywnej walki i dróg, które poprowadzą do realizacji tych celów. Podstawowym zadaniem Powszechnego Związku Anarchistów w okresie przedrewolucyjnym musi być przygotowanie robotników i chłopów do rewolucji społecznej. W państwie rządzonym przez burżuazję, w państwie formalnej demokracji, anarchizm nawołuje do walki klas w celu całkowitego wyzwolenia robotników. Ostrzega i odkrywa w masach świadomość klasową.

Idea anarcho-komunizmu jest antydemokratyczna i antypaństwowa. Wolnościowa edukacja mas musi być powszechna. Samokształcenie jest niewystarczające. Co jest tu bardzo potrzebne, to dokładna i masowa organizacja anarchistyczna, by zdać sobie sprawę, że potrzebna jest praca w dwóch kierunkach: z jednej strony w kierunku krzewienia wśród mas robotniczych i chłopskich idei wolnościowego komunizmu; z drugiej w kierunku organizowania wspólnej produkcji i konsumpcji robotników i chłopów (robotnicy i chłopi zorganizowani wokół produkcji; współpraca robotników i wolnych chłopów; robotnicy i chłopi zorganizowani na bazie wspólnej produkcji i konsumpcji będą pierwszą siłą rewolucji społecznej). Im więcej takich organizacji będzie rozwijać się w sposób anarchistyczny, tym bardziej będą bezkompromisowe i twórcze w momencie rewolucji. Dla klasy pracującej w Rosji jest jasne, że po ośmiu latach bolszewickiej dyktatury, która spętała naturalną dla mas potrzebę wolnej aktywności, istnieje potrzeba formowania własnego masowego ruchu anarchistycznego. Zorganizowana milicja anarchistyczna powinna natychmiast wyjść na spotkanie tym potrzebom, póki istnieje taka możliwość, póki nie zrobi tego zdegenerowany reformizm (mienszewizm). W tym celu anarchiści, szukając dla rewolucji drogi wyjścia ze ślepego zaułka, powinni odtwarzać Komitety Biedoty Wiejskiej, które zostały zniszczone przez państwo. Rola anarchistów w rewolucyjnych czasach nie może ograniczać się do głoszenia pewnych myśli wolnościowych. Polityka nie jest areną propagandy, ale areną strategicznej walki, dążenia do kontroli nad życiem ekonomicznym i społecznym. Anarchizm powinien być główna ideą rewolucji, dlatego, że tylko teoria anarchizmu może przynieść emancypację pracy. Anarchizm nie aspiruje do politycznej władzy ani tym bardziej do dyktatury. Jego głównym dążeniem jest pomoc masom do wejścia na autentyczną drogę do socjalnej rewolucji i utworzenia socjalizmu. Jest również ważne, że trzeba utrzymać rewolucyjną orientację na zniesienie kapitalistycznego społeczeństwa ucisku, w imię wolnej pracy. Doświadczenie Rewolucji Rosyjskiej z 1917 r. pokazało nam, że ostatnie zadanie jest daleko nie łatwe, ponieważ istnieją partie, które próbują skierować rewolucję społeczną na inne drogi. Masy działają w ruchach społecznych często tendencyjnie i dogmatycznie, co powoduje rozłamy, brak koordynacji i w konsekwencji prowadzi do osłabienia idei wolnościowej, która jest potrzebna, aby utrzymać anarchistyczną orientację i obiektywizm socjalnej rewolucji. Teoretyczne i praktyczne obowiązki kolektywizmu są poważne w czasie rewolucji. Musi on przejawiać się w postawieniu i wypełnianiu wszystkich celów rewolucji społecznej: w orientacji i ogólnym charakterze rewolucji; w pozytywnych przedsięwzięciach rewolucji, w nowej produkcji, konsumpcji itp. Na wszystkie te pytania i wiele innych, masy żądają jasnej i precyzyjnej odpowiedzi od anarchistów. Od tego momentu, kiedy anarchiści zadeklarowali koncepcję rewolucji i zmiany struktur społeczeństwa, są zobowiązani do dania jasnych odpowiedzi na pytania nurtujące wolnościowy komunizm i do zgromadzenia wszystkich sił w celu jej realizacji. Tylko w ten sposób Powszechnemu Związkowi Anarchistów i ruchowi anarchistycznemu uda się kompetentnie wykonać te funkcje i poprowadzić masy do rewolucji społecznej .

7. Okres przejściowy

Przez "okres przejściowy" partie socjalistyczne rozumieją określoną fazę w życiu ludzi, charakteryzującą się: gwałtownym zerwaniem ze starym porządkiem i zastąpieniem go nowym systemem ekonomicznym i społecznym - systemem, który jednak nie zapewnia pełnej emancypacji robotników. W tym sensie programy okresu przejściowego socjalistycznych partii politycznych np. demokratyczny program socjalistów lub program komunistów "dyktatury proletariatu" są programami minimum (program minimum nie mówi o transformacji kapitalizmu, ale o rozwiązywaniu głównych problemów jeszcze pod jarzmem kapitalizmu). Główna myśl tych założeń jest niemożliwa do wykonania, przynajmniej na razie. Realizacji ideałów robotników: ich niezależności, wolności i równości - konsekwentnie zapobiegają liczne instytucje systemu kapitalistycznego: państwowy przymus, prywatna własność środków produkcji, biurokracja i kilkadziesiąt zależności od zamierzeń programowych poszczególnych partii. Anarchizm zawsze był wrogiem takich programów, twierdząc, że tworzenie takich przejściowych systemów, które zawierają w sobie elementy eksploatacji i przymusu, prowadzą do wzrostu zniewolenia mas. Zamiast tworzenia politycznych programów anarchiści zawsze bronili idei szybkiej rewolucji społecznej, która pozbawi kapitalistyczną klasę ekonomicznych i społecznych przywilejów, oraz odda środki produkcji i wszystkie funkcje ekonomiczne oraz społeczne w ręce robotników. Do teraz anarchiści bronią tej pozycji.

Idea okresu przejściowego, powołująca się na rewolucję społeczną, powinna prowadzić nie do społeczeństwa komunistycznego, ale do systemu X. Społeczeństwo komunistyczne zachowujące elementy starego systemu jest antyspołeczne samo w sobie. Grozi to utworzeniem na nowo starych podziałów. Jawnym przykładem takich reżimów jest "dyktatura proletariatu" ustanowiona przez bolszewików w Rosji. Twierdzą oni, że ich reżim powinien być przejściowym krokiem na drodze do całkowitego komunizmu. W rzeczywistości ten krok był wykonany w tym celu, aby klasy robotników i chłopów znalazły się na dole drabiny społecznej, jak przedtem. Budowa społeczeństwa komunistycznego wymaga możliwości uzyskania nieograniczonej wolności od pierwszego dnia rewolucji; oprócz potrzeby zdobycia bazy społecznej także ustalenia współpracy między jednostkami. Nie rozstrzygamy tu sprawy mniejszego i większego dobra, tylko kwestię techniczną. Fundamentalną zasadą w nowym społeczeństwie będzie odtworzenie struktury, która nie będzie kontrolowana, to jest równość powiązań, wolność i niezależność robotników. Owe zasady to pierwsze zadania mas, które wyrastają w rewolucji społecznej. Jeśli rewolucja społeczna skończy się porażką robotników, wtenczas będziemy musieli się przygotować do nowej walki, nowej ofensywy przeciwko kapitalistycznemu systemowi; jeśli doprowadzi nas do zwycięstwa robotników, wtenczas zapewni nam samorządowe administrowanie ziemią, produkcją i funkcjonowaniem społeczeństwa, robotnicy będą budować nowe wolne społeczeństwo. To była charakterystyka budowania społeczeństwa komunistycznego, raz rozpoczętego, rozwijającego się bez zakłóceń, wzmacniającego się i rozkwitającego. W ten sposób przejście kontroli nad produkcją i funkcjonowaniem społeczeństwa przez robotników wyznaczy linię demarkacyjną pomiędzy państwem i erą bez-państwa. Jeśli chce się to zastosować do obecnej walki klas, pod której sztandarami odbywa się rewolucja społeczna, to anarchiści nie mogą łączyć swojego programu ze starym porządkiem, szukając rozwiązań dla przejściowych systemów i okresów, ani ukrywając fundamentalnych zasad, ale odkryć je i zastosować.

8. Anarchizm i syndykalizm

Przeciwstawianie wolnościowemu komunizmowi syndykalizmu i odwrotnie jest sztuczne. Ideały anarchizmu i syndykalizmu należą do różnych porządków rzeczy, są nieporównywalne. Komunizm jest społeczeństwem wolnych robotników, jest celem walki anarchistów, a syndykalizm jest ruchem rewolucyjnych robotników w ich miejscu pracy, jest jedną z form rewolucyjnej walki klas. Rewolucyjny syndykalizm w zjednoczeniu robotników, jak i wszystkich grup zawodowych, nie ma dobitnej teorii, nie ma koncepcji świata, która odpowiada na wszystkie pytania polityczne i społeczne. Zawsze odzwierciedla ideologię ludzi, którzy pracują najbardziej intensywnie w swojej grupie. Nasz stosunek do rewolucyjnego syndykalizmu przedstawia się w sposób następujący: bez rozstrzygania roli rewolucyjnego syndykalizmu po rewolucji, czy będzie organizować nową produkcję, czy też zostawi ją radom robotniczym lub komitetom fabrycznym - sądzimy, że anarchiści muszą brać udział w rewolucyjnym syndykalizmie jako jednej z form rewolucyjnego ruchu robotniczego. Toteż dziś nie stawiamy pytania: czy anarchiści powinni brać udział czy nie brać udziału w rewolucyjnym syndykalizmie, ale jak i w jakim celu muszą wziąć udział. Widzimy okres, kiedy anarchiści weszli w ruch syndykalny jako indywidualiści i propagandyści, jako okres tworzenia zawiązków zawodowego ruchu robotniczego. Syndykaliści, chociaż nie wychodzą poza wąski pragmatyzm, wspierają idee wolnościowych komunistów, idee tworzenia związków anarchistycznych i rewolucji lewicowo-syndykalistycznej, ponieważ wiedzą, że zanarchizowane związki zawodowe będą rewolucyjne i chronione w ten sposób przed wpływami oportunizmu i reformizmu. Syndykalizm jest dobrym ruchem robotniczym, ale będąc pozbawiony społecznej i politycznej teorii, niezdolny jest do rozwiązywania społecznych problemów samemu. Dlatego widzimy zadanie anarchistów w ruchu syndykalistycznym jako rozwijanie teorii wolnościowego komunizmu, przetworzenie jej w miażdżącą pięść rewolucji społecznej. Jest ważne aby nie zapominać, że trade-unionizm, jeśli nie znajdzie w odpowiednim czasie podpory w postaci anarchistycznej teorii, to zamieni się, czy nam się to podoba czy nie, w ideologię państwotwórczą. Zadania anarchistów w rewolucyjnym ruchu związkowym mogą być wypełnione jedynie wówczas, gdy ich praca będzie połączona z aktywnością organizacji anarchistycznych poza związkami zawodowymi. Innymi słowy, musimy wejść w rewolucyjny ruch związkowy jako zorganizowana siła, odpowiedzialna przed powszechną organizacją anarchistyczną za wyniki pracy w związkach zawodowych. Bez przymuszania kogokolwiek do wstępowania do związków anarchistycznych, musimy szukać wpływu teoretycznego we wszystkich związkach zawodowych i we wszystkich ich formach (IWW, rosyjskie TU). Możemy to osiągnąć tylko przez zorganizowane, zbiorowe działanie; ale nigdy nie uda się to małym grupom, nie mającym więzi organizacyjnych ani jedności ideologicznej. Grupy anarchistów w przedsiębiorstwach, fabrykach, zakładach pracy, powinny zająć się tworzeniem związków anarchistycznych, przewodzić walce rewolucyjnych związków zawodowych, zapewnić dominację idei wolnościowego komunizmu w ruchu związkowym. Akcje tych grup powinny być organizowane przez powszechną organizację anarchistyczną. Takie widzimy drogi i środki rozprzestrzeniania wpływów anarchistycznych w związkach zawodowych.

(Strona 4 z 6)
Artykuł aktualizowany: 23.11.2009