Autonomia robotnicza

Autonomia robotnicza
Aby zapobiec degeneracji ruchu społecznego, włoscy autonomiści zrealizowali koncepcję, wybiegającą o krok dalej od realiów ruchów czy partii oficjalnie kontestujących, lecz rzeczywiście potwierdzających istnienie kapitalizmu, w jego ewentualnie odświeżonej formie i treści. Dokonali analizy z punktu widzenia tych, którzy najbardziej odczuwali agresywny charakter gospodarki.

Marksizm i anarchizm

Marksizm i anarchizm
Upadek marksizmu w sferze politycznej i kompromitacja praktycznej realizacji idei „dyktatury proletariatu”, pociągnęły za sobą ogromne przeobrażenia na płaszczyźnie kulturowej. Ideolodzy systemu kapitalistycznego, mogli więc ogłosić „koniec historii”, ruch rewolucyjny został wyrugowany nie tylko w sensie fizycznym, zniknął również z ludzkich umysłów.

Teorie kryzysu

Teorie kryzysu
Czy kryzysy są wpisane w naturę sytemu kapitalistycznego, czy też są wywołane czynnikami wobec niego zewnętrznymi? Rozstrzygnięcie tego dylematu oczywiście ma spore znaczenie dla postawy, jaką dziś przyjmiemy: odrzucimy system w całości, czy będziemy starali się go jedynie reformować... aby dotrwał do następnego wstrząsu.

Samorządowa alternatywa

Samorządowa alternatywa
Czy w latach 80. istniała w ruchu "Solidarność" samorządowa alternatywa, zarówno dla PRL-owskiego socjalizmu, jak i dla kapitalizmu? Co się z nią stało? Czy samorządowa rewolucja została zdradzona, a jeśli tak to przez kogo? Na te pytania, mające fundamentalne znaczenie dla zrozumienia dzisiejszej sytuacji w Polsce, staramy się znaleźć odpowiedź w "Przeglądzie".

{rokbox title=|Recenzja: Jean Barrot „Faszyzm i Antyfaszyzm” :: Wielu ludzi zaangażowało się w antyfaszyzm nie po to, aby wspierać demokrację, lecz po prostu ze względu na to, iż mają świadomość konieczności zorganizowania się w szczególności przeciwko British National Party i podobnym grupom, które zastraszają mniejszości, oraz w ogóle przeciwko atakom rasistowskim| thumb=|images/naz-m.jpg|}images/naz.jpg{/rokbox}
Problemy związane z typowymi pozycjami antyfaszystowskimi, zostały celnie wskazane przez Barrota; istnieje wyraźna tendencja do przeciwstawiania się faszyzmowi na podstawie tego, że jest on niedemokratyczny oraz zagraża „naszemu” krajowi. W takich przypadkach, jak twierdzi, jesteśmy w rzeczywistości nakłaniani do mobilizowania się w celu wsparcia jednego państwa przeciw drugiemu. Typowym tego przykładem jest kwestia hiszpańskiej wojny domowej, w której anarchistyczną strategią walki z faszyzmem było zjednoczenie sił z republikańskim rządem. Nie wystarcza jednak odrzucenie wszelkich obecnych przejawów antyfaszyzmu jedynie na podstawie tej jednej kwestii.

Więcej…

Konflikt klasowy rządzi nowoczesnymi czasami i skupia się wokół podporządkowania klasy robotniczej i/bądź oporu, rebelii, powstania... Nie wynika z tego, że robotnicy mogliby w każdej chwili odwrócić polityczny kierunek i uniknąć następstw ich własnych prób zmiany historii. Przykładowo, aktywna walka klasowa określiła narodziny i długość życia Republiki Weimarskiej. Po I wojnie światowej rewolucja w Niemczech została zduszona przez połączenie demokracji i faszyzmu (Freikorps wykorzystany przez rząd kierowany przez SPD, aby zgnieść powstania robotników w latach 1919-20, był rzeczywistym faszystowskim ugrupowaniem, ze sporą liczbą przyszłych nazistów w swoich szeregach).

Więcej…

{rokbox title=|Niestabilne zatrudnienie perspektywa feministyczna :: Istotnym założeniem teorii włoskich autonomistów dotyczącej niestabilnego zatrudnienia jest to, że zwiększenie niestabilności pracy, mające miejsce od późnych lat 70. do dzisiaj, było kapitalistyczną odpowiedzią na walkę klasową z lat 60| thumb=|images/opera.jpg|}images/opera1.jpg{/rokbox}
Zamierzam dziś przedstawić krytykę teorii niestabilnego (precarious) zatrudnienia rozwiniętą przez włoskich marksistów autonomistycznych, ze szczególnym uwzględnieniem prac Antonio Negriego, Paolo Virno oraz Michaela Hardta. Używam określenia teoria, ponieważ poglądy prezentowane przez Negriego i innych wychodzą daleko poza opis zmian w organizacji pracy, jakie nastąpiły w latach 80. i 90. wraz z procesem globalizacji – takich jak „zwiększenie niestabilności pracy”, sytuacja, w której stosunki pracy stają się coraz mniej trwałe, wprowadzenie „elastycznego czasu pracy” i rosnące doświadczenie deregulacji pracy.

Więcej…

{rokbox title=|Nikt nie wie, co może zbuntowane ciało :: Baruch Spinoza powiedział kiedyś, że nikt nie wie, co może ciało, do czego jest zdolne, kiedy nie jest determinowane przez rozum. Mówiąc to, odrzucił ideę, że ciało i umysł, rozum i emocje, są oddzielone.| thumb=|images/zc.jpg|}images/zc1.jpg{/rokbox}
Spinoza powiedział kiedyś, że nikt nie wie do czego jest zdolne ciało, kiedy nie jest determinowane przez rozum. Mówiąc to, odrzucił ideę, że ciało i umysł, rozum i emocje, są oddzielone. Dla Spinozy wcale takie nie były, zatem tylko poprzez rozumienie natury ciała i ruchu, ciała i jego emocji, można zrozumieć potencjał powstający wtedy, gdy wzajemnie na siebie oddziałują. Niestety ta postawa pojmowania emocji i kreatywnego potencjału jako powiązanych ze sobą została zapomniana na kilkaset następnych lat, by zostać odkrytą ponownie 40 lat temu przez takich myślicieli jak Antonio Negri, Gilles Deleuze, Genevieve Lloyd, Etienne Balibar. Co z tego dorobku może wynieść teoria i polityka anarchistyczna? Do czego jest zdolne zbuntowane ciało?

Więcej…

{rokbox title=|Drzwi do ogrodu: feminizm i Operaismo :: Wykazałyśmy, że w postfordystycznym społeczeństwie z tamtych lat produkcja w zasadzie obracała się wokół dwóch biegunów: fabryki i domu.| thumb=|images/fem1.jpg|}images/fem.jpg{/rokbox}
W latach 70. XX w. włoski feminizm posiadał dwa oblicza: pierwszym z nich była samoświadomość, a drugim operaistyczny feminizm ruchu Lotta Femminista, które ostatecznie przemieniły się w grupy i komitety kampanii na rzecz opłacania pracy domowej. Lotta Femminista była ruchem walczącym na poziomie krajowym i szczególnie aktywnym w regionach takich jak Veneto i Emilia, natomiast słabszym w dużych miastach takich jak Mediolan, gdzie kwestia samoświadomości była dominująca, oraz Rzym, gdzie istniały obie tendencje. Dotarłyśmy nawet do Gela na Sycylii, gdzie istniała osobna grupa. W 1972 r. założyłyśmy International Feminist Collective.

Więcej…