Autonomia robotnicza

Autonomia robotnicza
Aby zapobiec degeneracji ruchu społecznego, włoscy autonomiści zrealizowali koncepcję, wybiegającą o krok dalej od realiów ruchów czy partii oficjalnie kontestujących, lecz rzeczywiście potwierdzających istnienie kapitalizmu, w jego ewentualnie odświeżonej formie i treści. Dokonali analizy z punktu widzenia tych, którzy najbardziej odczuwali agresywny charakter gospodarki.

Marksizm i anarchizm

Marksizm i anarchizm
Upadek marksizmu w sferze politycznej i kompromitacja praktycznej realizacji idei „dyktatury proletariatu”, pociągnęły za sobą ogromne przeobrażenia na płaszczyźnie kulturowej. Ideolodzy systemu kapitalistycznego, mogli więc ogłosić „koniec historii”, ruch rewolucyjny został wyrugowany nie tylko w sensie fizycznym, zniknął również z ludzkich umysłów.

Teorie kryzysu

Teorie kryzysu
Czy kryzysy są wpisane w naturę sytemu kapitalistycznego, czy też są wywołane czynnikami wobec niego zewnętrznymi? Rozstrzygnięcie tego dylematu oczywiście ma spore znaczenie dla postawy, jaką dziś przyjmiemy: odrzucimy system w całości, czy będziemy starali się go jedynie reformować... aby dotrwał do następnego wstrząsu.

Samorządowa alternatywa

Samorządowa alternatywa
Czy w latach 80. istniała w ruchu "Solidarność" samorządowa alternatywa, zarówno dla PRL-owskiego socjalizmu, jak i dla kapitalizmu? Co się z nią stało? Czy samorządowa rewolucja została zdradzona, a jeśli tak to przez kogo? Na te pytania, mające fundamentalne znaczenie dla zrozumienia dzisiejszej sytuacji w Polsce, staramy się znaleźć odpowiedź w "Przeglądzie".

Jedna z najbardziej intensywnych mobilizacji społecznych w historii walk klasowych. Rozpoczęły ją letnie walki w Turynie przeciwko lokautowi 35 tys. pracowników Fiata. Z czasem robotnicy z innych fabryk rozpoczęli spontaniczne strajki, niejednokrotnie przeciwko negocjacyjnej postawie związków zawodowych. W 1969 r. podjęto strajki o łącznym czasie ponad 300 mln godzin. 12 grudnia 1969 r. w ataku bombowym,  inspirowanym przez służby specjalne na Piazza Fontana w Mediolanie, zginęło 16 osób. Władze wykorzystały to wydarzenie jako pretekst od wzmożenia represji wobec ruchów opozycyjnych. Gorąca Jesień zapoczątkowała falę wystąpień społecznych trwającą przez następną dekadę. Zob. też „Od rekonstrukcji do gorącej jesieni. Walki klasowe we Włoszech w latach 1968-1973”, w: Przegląd Anarchistyczny nr 7, s. 179-181.