Autonomia robotnicza

Autonomia robotnicza
Aby zapobiec degeneracji ruchu społecznego, włoscy autonomiści zrealizowali koncepcję, wybiegającą o krok dalej od realiów ruchów czy partii oficjalnie kontestujących, lecz rzeczywiście potwierdzających istnienie kapitalizmu, w jego ewentualnie odświeżonej formie i treści. Dokonali analizy z punktu widzenia tych, którzy najbardziej odczuwali agresywny charakter gospodarki.

Marksizm i anarchizm

Marksizm i anarchizm
Upadek marksizmu w sferze politycznej i kompromitacja praktycznej realizacji idei „dyktatury proletariatu”, pociągnęły za sobą ogromne przeobrażenia na płaszczyźnie kulturowej. Ideolodzy systemu kapitalistycznego, mogli więc ogłosić „koniec historii”, ruch rewolucyjny został wyrugowany nie tylko w sensie fizycznym, zniknął również z ludzkich umysłów.

Teorie kryzysu

Teorie kryzysu
Czy kryzysy są wpisane w naturę sytemu kapitalistycznego, czy też są wywołane czynnikami wobec niego zewnętrznymi? Rozstrzygnięcie tego dylematu oczywiście ma spore znaczenie dla postawy, jaką dziś przyjmiemy: odrzucimy system w całości, czy będziemy starali się go jedynie reformować... aby dotrwał do następnego wstrząsu.

Samorządowa alternatywa

Samorządowa alternatywa
Czy w latach 80. istniała w ruchu "Solidarność" samorządowa alternatywa, zarówno dla PRL-owskiego socjalizmu, jak i dla kapitalizmu? Co się z nią stało? Czy samorządowa rewolucja została zdradzona, a jeśli tak to przez kogo? Na te pytania, mające fundamentalne znaczenie dla zrozumienia dzisiejszej sytuacji w Polsce, staramy się znaleźć odpowiedź w "Przeglądzie".

Historyczny Kompromis. Z zamachu z 1973 r. w Chile, szef Włoskiej Partii Komunistycznej (PCI) Berlinguer wyciągnął wniosek, że PCI nie może dojść do władzy przez wybory nie ryzykując prób zamachu stanu ze strony prawicy. Jego strategią była współpraca z partiami demokratycznymi w celu osiągnięcia kompromisu polityki reformistycznej. Część PCI i lewe skrzydło Chrześcijańskich demokratów miało nadzieję na stworzenie rządu koalicyjnego, która jednak nigdy się nie zrealizowała. W praktyce historyczny kompromis oznaczał „politykę poświęcenia” trzech konfederacji związków zawodowych od 1976 r. i poparcie dla rządu „narodowej solidarności” Andreottiego w 1978 r. w celu ponownej stabilizacji państwa włoskiego. 16 marca 1978 r. parlament miał debatować nad programem rządu (wtedy PCI zdobyło po raz pierwszy większość parlamentarną) i tego dnia Czerwone Brygady porwały przywódcę chadecji Aldo Moro, najważniejszego mediatora w tym sojuszu. W nasilających się represjach przeciw radykalnej lewicy, politycy PCI zajęli najtwardsze stanowisko.