| 14 lipca 2010
Dział:
Słownik
Początki Ochrany sięgają 1826 roku, kiedy car Mikołaj I założył Trzeci Oddział Własny Jego Cesarskiej Mości Kancelarii (w skrócie zwany Trzecim Oddziałem), w związku ze wzrostem ruchu rewolucyjnego w kraju.
Składał się z pięciu sekcji. Organem wykonawczym Trzeciego Oddziału był „Specjalny korpus żandarmerii”. Na czele Trzeciego Oddziału stali najbardziej brutalni generałowie mikołajowscy, jak A. Benckendorf (1826-1841), W. Dołgorukow (1856-1866).
Oddział został zlikwidowany po udanym zamachu na cara Aleksandra II. Na mocy rozkazu Aleksandra III z 14 sierpnia 1881 roku, obowiązki Trzeciego Oddziału przejął „Oddział ochrony porządku i bezpieczeństwa państwowego” (''Otdielenije po ochranieniju obszczestwiennoj biezopasnosti i poriadka'').
Ochrana miała własne szyfry i system łączności, niezależne od Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, i dowództwa wojskowego. Organizacyjnie podlegała, poprzez powołany w 1898 roku Wydział Specjalny (Osobyj Otdieł), dyrektorowi Departamentu Policji, działającemu w ramach MSW.
„Ochrana” dysponowała rzeszą funkcjonariuszy i armią płatnych agentów. Zasadniczą taktyką „Ochrany” była infiltracja działających w Rosji licznych organizacji rewolucyjnych, natomiast jej specjalnością stało się organizowanie wszelkiego rodzaju prowokacji.
„Ochrana” zatrudniała stosunkowo niewielki zespół etatowych funkcjonariuszy, ale korzystała z rozbudowanej (1915 ok. 300 tys.) sieci tajnych agentów i z prowokacji jako metody walki politycznej.
Najsłynniejszym agentem prowokatorem '''Ochrany''' był stojący na czele Organizacji Bojowej partii Socjalistów-rewolucjonistów (eserowców) Borys Sawinkow.
„Ochrana” została zlikwidowana podczas rewolucji lutowej 1917 roku.
Artykuł aktualizowany: 14.07.2010