Autonomia robotnicza

Autonomia robotnicza
Aby zapobiec degeneracji ruchu społecznego, włoscy autonomiści zrealizowali koncepcję, wybiegającą o krok dalej od realiów ruchów czy partii oficjalnie kontestujących, lecz rzeczywiście potwierdzających istnienie kapitalizmu, w jego ewentualnie odświeżonej formie i treści. Dokonali analizy z punktu widzenia tych, którzy najbardziej odczuwali agresywny charakter gospodarki.

Marksizm i anarchizm

Marksizm i anarchizm
Upadek marksizmu w sferze politycznej i kompromitacja praktycznej realizacji idei „dyktatury proletariatu”, pociągnęły za sobą ogromne przeobrażenia na płaszczyźnie kulturowej. Ideolodzy systemu kapitalistycznego, mogli więc ogłosić „koniec historii”, ruch rewolucyjny został wyrugowany nie tylko w sensie fizycznym, zniknął również z ludzkich umysłów.

Teorie kryzysu

Teorie kryzysu
Czy kryzysy są wpisane w naturę sytemu kapitalistycznego, czy też są wywołane czynnikami wobec niego zewnętrznymi? Rozstrzygnięcie tego dylematu oczywiście ma spore znaczenie dla postawy, jaką dziś przyjmiemy: odrzucimy system w całości, czy będziemy starali się go jedynie reformować... aby dotrwał do następnego wstrząsu.

Samorządowa alternatywa

Samorządowa alternatywa
Czy w latach 80. istniała w ruchu "Solidarność" samorządowa alternatywa, zarówno dla PRL-owskiego socjalizmu, jak i dla kapitalizmu? Co się z nią stało? Czy samorządowa rewolucja została zdradzona, a jeśli tak to przez kogo? Na te pytania, mające fundamentalne znaczenie dla zrozumienia dzisiejszej sytuacji w Polsce, staramy się znaleźć odpowiedź w "Przeglądzie".

Ochrana potoczna nazwa „Oddziału ochrony porządku i bezpieczeństwa państwowego”, tajnej policji politycznej w carskiej Rosji.

Początki Ochrany sięgają 1826 roku, kiedy car Mikołaj I założył Trzeci Oddział Własny Jego Cesarskiej Mości Kancelarii (w skrócie zwany Trzecim Oddziałem), w związku ze wzrostem ruchu rewolucyjnego w kraju.

Składał się z pięciu sekcji. Organem wykonawczym Trzeciego Oddziału był „Specjalny korpus żandarmerii”. Na czele Trzeciego Oddziału stali najbardziej brutalni generałowie mikołajowscy, jak A. Benckendorf (1826-1841), W. Dołgorukow (1856-1866).

Oddział został zlikwidowany po udanym zamachu na cara Aleksandra II. Na mocy rozkazu Aleksandra III z 14 sierpnia 1881 roku, obowiązki Trzeciego Oddziału przejął „Oddział ochrony porządku i bezpieczeństwa państwowego” (''Otdielenije po ochranieniju obszczestwiennoj biezopasnosti i poriadka'').

Ochrana miała własne szyfry i system łączności, niezależne od Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, i dowództwa wojskowego. Organizacyjnie podlegała, poprzez powołany w 1898 roku Wydział Specjalny (Osobyj Otdieł), dyrektorowi Departamentu Policji, działającemu w ramach MSW.

„Ochrana” dysponowała rzeszą funkcjonariuszy i armią płatnych agentów. Zasadniczą taktyką „Ochrany” była infiltracja działających w Rosji licznych organizacji rewolucyjnych, natomiast jej specjalnością stało się organizowanie wszelkiego rodzaju prowokacji.

„Ochrana” zatrudniała stosunkowo niewielki zespół etatowych funkcjonariuszy, ale korzystała z rozbudowanej (1915 ok. 300 tys.) sieci tajnych agentów i z prowokacji jako metody walki politycznej.

Najsłynniejszym agentem prowokatorem '''Ochrany''' był stojący na czele Organizacji Bojowej partii Socjalistów-rewolucjonistów (eserowców) Borys Sawinkow.

„Ochrana” została zlikwidowana podczas rewolucji lutowej 1917 roku.
Artykuł aktualizowany: 14.07.2010