Autonomia robotnicza

Autonomia robotnicza
Aby zapobiec degeneracji ruchu społecznego, włoscy autonomiści zrealizowali koncepcję, wybiegającą o krok dalej od realiów ruchów czy partii oficjalnie kontestujących, lecz rzeczywiście potwierdzających istnienie kapitalizmu, w jego ewentualnie odświeżonej formie i treści. Dokonali analizy z punktu widzenia tych, którzy najbardziej odczuwali agresywny charakter gospodarki.

Marksizm i anarchizm

Marksizm i anarchizm
Upadek marksizmu w sferze politycznej i kompromitacja praktycznej realizacji idei „dyktatury proletariatu”, pociągnęły za sobą ogromne przeobrażenia na płaszczyźnie kulturowej. Ideolodzy systemu kapitalistycznego, mogli więc ogłosić „koniec historii”, ruch rewolucyjny został wyrugowany nie tylko w sensie fizycznym, zniknął również z ludzkich umysłów.

Teorie kryzysu

Teorie kryzysu
Czy kryzysy są wpisane w naturę sytemu kapitalistycznego, czy też są wywołane czynnikami wobec niego zewnętrznymi? Rozstrzygnięcie tego dylematu oczywiście ma spore znaczenie dla postawy, jaką dziś przyjmiemy: odrzucimy system w całości, czy będziemy starali się go jedynie reformować... aby dotrwał do następnego wstrząsu.

Samorządowa alternatywa

Samorządowa alternatywa
Czy w latach 80. istniała w ruchu "Solidarność" samorządowa alternatywa, zarówno dla PRL-owskiego socjalizmu, jak i dla kapitalizmu? Co się z nią stało? Czy samorządowa rewolucja została zdradzona, a jeśli tak to przez kogo? Na te pytania, mające fundamentalne znaczenie dla zrozumienia dzisiejszej sytuacji w Polsce, staramy się znaleźć odpowiedź w "Przeglądzie".

Największa grupa neoleninowska działająca w latach 1968-1969 na terenie Włoch, bardziej umiarkowana niż Potere Operaio wywodząca się z nurtu operaismo. Koncentrowała się na wspieraniu walk w fabryce Fiata w Turynie, działalności antyfaszystowskiej oraz coraz powszechniejszych walkach społecznych, takich jak autoriduzione (samoobniżka cen biletów komunikacji i czynszów) toczonych w pierwszej połowie lat 70. W odróżnieniu od innych grup, swoje działania organizowała również na mniej uprzemysłowionym i zurbanizowanym południu Włoch, chociaż jednym z jej głównych haseł było „odzyskać miasto”. W 1972 r. członków organizacji obarczono odpowiedzialnością za zabójstwo komisarza Calabresi, wyższego oficera mediolańskiej policji, który miał przyczynić się do śmierci anarchisty Giuseppe Pinellego, fałszywie oskarżanego o zamach na Piazza Fontana w Mediolanie w 1969 r. i wyrzuconego z 4 piętra komisariatu w Mediolanie. Przywódca grupy, Adriano Sofri, oraz dwie inne osoby, zostały aresztowane w 1987 r. i oskarżone o zabójstwo na podstawie zeznań ich byłego współpracownika, który został informatorem policji. Incydent ten przedstawiono we włoskiej prasie, porównując go do sprawy Dreyfusa - tak słabe, a zarazem niewiarygodne były w niej dowody. Sprawę zakończono dopiero w 1999 r., oczyszczając oskarżonych z zarzutów. W 1976 r. LC wezwała Nową Lewicę do taktycznego głosowania na PCI (Włoska Partia Komunistyczna) w wyborach krajowych, co doprowadziło do tego, że PCI po raz pierwszy w historii zdobyła więcej mandatów niż chadecja. Niestety nie odwdzięczyła się za pomoc i głosowała za, bądź wstrzymywała się od głosu w przypadku represyjnych ustaw, które doprowadziły do uwięzienia wielu byłych działaczy LC pod koniec dekady oraz przyczyniły się do zniszczenia autonomicznych ruchów społecznych. LC rozwiązała się po zjeździe w Rimini, pod koniec 1976 r., kiedy większość działaczek opuściła ją w proteście przeciwko atakowi służb porządkowych LC na marsz kobiecy w Rzymie, który miał miejsce rok wcześniej. Czasopismo pod tym samym tytułem wychodziło aż do pierwszej połowy lat 80. Wielu działaczy organizacji przyłączyło się do Autonomii i Ruchu '77 r., podczas gdy niektóre osoby ze służb porządkowych pomagały zakładać Prima Linea (Pierwszą Linię), jedną z głównych grup zbrojnych dziłających w latach 70.
Artykuł aktualizowany: 11.11.2009